Retusz zdjęć
Aranżacje AI
Renowacja starych fotografii
Przygotowanie fotografii produktowej
Retusz zdjęć
Aranżacje AI
Renowacja starych fotografii
Przygotowanie fotografii produktowej
Chciałbym podzielić się swoim spojrzeniem na mój nowy aparat — Canon EOS R10 – oczami fotografa amatora, który jednocześnie zajmuje się zawodowo grafiką i retuszem zdjęć. To nie jest recenzja, bo nie jestem recenzentem, lecz zbiór moich subiektywnych odczuć i obserwacji, opartych na sprzęcie, który posiadam i mogę osobiście przetestować.
Poprzednio korzystałem z Sony a6000, dlatego w opisie będę od czasu do czasu odnosił się do tego modelu, porównując go z moim nowym Canonem. Skupię się jednak wyłącznie na fotografii, ponieważ filmowaniem zajmuję się sporadycznie i mam wrażenie, że w tej dziedzinie system Sony ma przewagę.
Czy zrezygnowałem z Sony na rzecz Canona? Właściwie nie. Straciłem cały swój zestaw Sony wraz z obiektywami i przez pewien czas fotografowałem wyłącznie smartfonem. W końcu nadszedł jednak moment, by kupić nowy aparat. Szukałem sprzętu z podobnego pułapu co a6000 — ambitnego segmentu amatorskiego — gdzie pod względem możliwości i ceny bezkonkurencyjny okazał się Canon EOS R10.
Przy wyborze kierowałem się opiniami użytkowników oraz tym, aby była to konstrukcja w miarę nowa. Sony a6000 kupiłem w 2016 roku, czyli dwa lata po premierze, natomiast Canona EOS R10 w 2024 roku, również dwa lata po jego debiucie. Między tymi aparatami jest osiem lat różnicy, a to w świecie technologii naprawdę sporo.
Canon EOS R10 z obiektywem Canon RF-S 18-150 mm f/3.5-6.3 IS STM
Canon EOS R10 jest odczuwalnie większy i cięższy niż Sony a6000, więc nie ma mowy, by schować go do kieszeni, nawet z najmniejszym obiektywem. Przed zakupem miałem tego świadomość, więc nie jest to dla mnie wada.
Większe gabaryty przekładają się jednak na lepszą ergonomię, w tej kwestii Canon wygrywa. Skoro mowa o ergonomii, warto wspomnieć także o menu. Dzięki dotykowemu ekranowi jego obsługa jest znacznie wygodniejsza.
Menu Canona jest bardziej czytelne niż w Sony. Co prawda w obu aparatach stosowane są skróty nazw funkcji w menu, ale w Canonie są one lepiej dobrane i bardziej intuicyjne, co ułatwia szybkie odnalezienie potrzebnych opcji. Jest to istotne przy ustawieniach, których rzadziej się używa.
Praca pod ostre światło. Matryca zachowała informacje zarówno w cieniach, jak i w jasnych partiach sceny.
Canon ma w pełni obrotowy ekran, w porwaniu do Sony w którym ekran jest tylko odchylany w górę i w dół jest to spora różnica. Muszę jednak przyznać, że trochę brakuje mi odchylaniu góra dół bez „otwierania” wyświetlacza. Trochę czasu mi to zajęło, aby się przyzwyczaić do ekranu Canon-a.
Tę pozorną niedogodność rekompensuje wizjer, który jest bez porównania lepszy niż w Sony a6000. Napiszę więcej, przeważnie podczas fotografowania nie mam potrzeby korzystania z ekranu.
Jeżeli już używam ekranu to częściej do zmiany ustawień, niż do podglądu sceny. Podczas zmiany ustawień ekran dotykowy robi ogromną różnicę.
Przejrzyste menu Canon i podgląd parametrów ekspozycji na tylnym ekranie.
Fotografuję wyłącznie w RAW-ach, ponieważ tylko ten format daje mi pełną kontrolę nad zdjęciem.
W moim odczuciu jakość zdjęć z Canon EOS R10 jest zauważalnie lepsza niż z Sony a6000. Różnica może nie jest ogromna, ale jest odczuwalna — szczególnie przy obróbce zdjęć trudnych technicznie. Analiza plików pokazuje, że rozpiętość tonalna matrycy pozwala na odzyskanie większej ilości detali z cieni a kolory wydają się bardziej naturalne i często wymagają mniej korekt.
Balans bieli także, moim zdaniem, zachowuje się lepiej — w Lightroomie i ACR rzadziej muszę sięgać po ten suwak. Wszystko to przekłada się na sprawniejszą pracę z materiałem i szybsze osiąganie finalnego efektu.
Ogólnie jestem zadowolony z jakości zdjęć, jakie uzyskuję z Canon EOS R10. Warto jednak pamiętać, że w dużej mierze jakość i charakter obrazu zależą od zastosowanego obiektywu. Lista obiektywów, z których korzystam z Canonem EOS R10, znajduje się na dole strony.
Stary Rynek w Poznaniu. Zdjęcie z ręki w trudnych warunkach oświetleniowych. Bardzo jasny obiektyw ISO 1600
Tutaj różnica na korzyść Canona EOS R10 jest ogromna. Trudno to zmierzyć, ale na oko wydaje mi się, że poziom szumów na zdjęciu wykonanym Sony a6000 z ISO 3200 jest porównywalny z ISO 10 000 z Canon-a EOS R10.
Mimo że model ten nie jest pozycjonowany jako lider wydajności przy słabym świetle, plastyka obrazu przy wysokim ISO stoi na bardzo dobrym poziomie.
Lubię nocne spacery z aparatem po centrum miasta i zdjęcia „z ręki”. Pliki RAW z EOS R10, połączone z redukcją szumu w ACR lub Lightroomie, wypadają bardzo dobrze – nawet przy bardzo wysokich wartościach ISO pozwalają na skuteczną postprodukcję. Moim zdaniem zdjęcia przy wartościach rzędu ISO 32 000 pozostają w pełni użyteczne po odpowiedniej redukcji szumu i retuszu.
Ekstremalny test ISO 10 000. Szum usunięty w postprodukcji przy zachowaniu detali.
Canon EOS R10 wykorzystuje sensor o wymiarach 22,3 × 14,9 mm, co jest wartością nieco mniejszą niż standardowe APS-C stosowane u Sony (23,5 × 15,6 mm). Przekłada się to na tzw. współczynnik cropa — dla APS-C Sony wynosi on 1,5, a w Canonie 1,6. W praktyce oznacza to, że obiektyw o tej samej ogniskowej daje minimalnie węższy kadr.
Na przykład obiektyw 50 mm w Canonie EOS R10 daje pole widzenia zbliżone do obiektywu 80 mm w pełnej klatce, podczas gdy w Sony a6000 odpowiada to ok. 75 mm. Różnica nie jest duża, ale może być zauważalna przy portretach i zdjęciach zbliżeniowych.
Przy szerokim kącie (na podstawie doświadczeń z kitowym zoomem 18-45 i spacerowym 18-150) np. 18 mm, różnica w kryciu kadru jest praktycznie niezauważalna. Wynika to częściowo z faktu, że zniekształcenia optyczne i korekcje programowe mają wtedy większy wpływ na ostateczny obraz niż sama różnica w cropie.
Autofokus w Canonie R10 jest szybki i precyzyjny, zwłaszcza w dobrych warunkach oświetleniowych. Przy słabym świetle lub w scenach o niskim kontraście (na przykład przy dużej ilości podobnych elementów) potrafi się jednak zgubić. W takich sytuacjach pozostaje ostrzenie ręczne, które działa całkiem wygodnie — zwłaszcza z powiększeniem i funkcją focus peaking.
Na uwagę zasługuje tryb AF Servo, czyli autofokus ciągły. Potrafi „przykleić się” do poruszającego się obiektu i skutecznie utrzymywać na nim ostrość. Działa to zaskakująco dobrze nie tylko przy fotografii sportowej czy zdjęciach zwierząt. W moim przypadku bardzo przydaje się także przy zdjęciach zbliżeniowych, na przykład kwiatów poruszanych wiatrem. Autofokus potrafi kompensować drobne ruchy obiektu, co zwiększa szansę na uzyskanie ostrego ujęcia, oczywiście nie eliminuje potrzeby stosowania krótkiego czasu naświetlania, aby uniknąć rozmycia ruchu.
Podczas serii zdjęć tryb Servo jest nieoceniony. Przykład z praktyki: biegnący pies — cała seria zdjęć potrafi być idealnie ostra. Oczywiście nie zawsze trafia perfekcyjnie, ale skuteczność w mojej ocenie jest bardzo wysoka.
Dużym ułatwieniem jest również automatyczne rozpoznawanie obiektów. Canon R10 potrafi wykrywać twarz, oko, sylwetkę człowieka, zwierzę, a nawet pojazd — i w większości przypadków ustawia ostrość dokładnie tam, gdzie trzeba. To szczególnie przydatne przy dynamicznych scenach lub zdjęciach spontanicznych.
Porównując system AF w Canonie R10 do tego z mojego starego Sony A6000 — teoretycznie oba opierają się na podobnych zasadach, czyli detekcji fazy i kontrastu. Różnica tkwi jednak w sposobie działania. W Canonie wszystko odbywa się szybciej, pewniej i z większą „inteligencją”. To nie jest system idealny, zwłaszcza w trudnych warunkach, ale przeskok jakościowy jest bardzo wyraźny. Osiem lat dzielących premierę obu aparatów robi sporą różnicę.
Test śledzenia zwierząt w pełnym biegu. Czas 1/1000s zamroził ruch
Aplikacja Canon Camera Connect teoretycznie umożliwia z poziomu smartfona zdalnie wyzwalać migawkę, oglądać podgląd na żywo i zgrywać zdjęcia. Niestety w praktyce bywa to rozczarowujące. Parowanie smartfona i aparatu jest skomplikowane, a i tak połączenie często się urywa – czasami nie da się go od razu wznowić, co jest bardzo frustrujące (szczególnie w terenie). Lepiej użyć samowyzwalacza lub kupić pilot zdalnego sterowania.
Canon R10 obsługuje wyłącznie Wi‑Fi (802.11b/g/n, 2,4 GHz), więc transfer bezprzewodowy plików RAW trwa znacznie dłużej niż po kablu i mocno wyczerpuje baterię.
Porównując z Sony a6000, oba aparaty oferują podobny standard Wi‑Fi i zbliżony poziom stabilności – z tą różnicą, że Sony miało dodatkowo NFC, który jednak niewiele wnosił w codziennym użytkowaniu.
W przypadku obu aparatów łączność bezprzewodowa ma sens, ale tylko podczas zgrywania niewielkiej liczby zdjęć w formacie JPG.
Odwzorowanie barw w naturalnym świetle
Oryginalne baterie Canon LP-E17 są dosyć drogie. W sprzedaży dostępne są znacznie tańsze, dobrej jakości zamienniki, ale uwaga – oryginalna ładowarka Canona nie obsługuje zamienników. Dlatego najlepiej kupić zamiennik w zestawie z ładowarką. Warto zaznaczyć, że ładowarki innych producentów bez problemu obsługują również oryginalne ogniwa LP-E17. Często oferują dodatkowe funkcje, takie jak możliwość ładowania w samochodzie czy z powerbanka.
W porównaniu do Sony a6000 jest postęp – Canon R10 pozwala na wykonanie około 30% więcej zdjęć na jednym ładowaniu. Być może wynika to z tego, że w obiektywach Canona zmiana ogniskowej obiektywu nie wymaga użycia silnika (jak miało to miejsce w moich zomm-ach do Sony , gdzie była elektryczna regulacja zoomu).
Na plus zasługuje również fakt, że Canon R10 ma dołączoną ładowarkę. Choć można mieć zastrzeżenia jej dotyczące funkcjonalności, to jednak jest to krok naprzód – w Sony a6000 ładowanie baterii odbywało się tylko w aparacie, przez kabel USB.
Łęgi Rogalińskie o zachodzie. Przymknięcie przysłony do f/8 zapewniło ostrość w całym kadrze
Canon EOS R10 w moim przypadku okazał się znaczącym krokiem naprzód — głównie dzięki lepszej jakości zdjęć, nowocześniejszemu autofokusowi i większym możliwościom pracy z plikami RAW. Owszem, ma swoje wady, ale żadna z nich nie przesłania korzyści, jakie daje w praktycznym użytkowaniu.
Szczególnie doceniam potencjał plików RAW, które pozwalają na swobodną i precyzyjną obróbkę oraz retusz. To materiał, z którym można pracować bez poczucia, że aparat ogranicza efekty końcowe. Zaletą jest także wysoka efektywność algorytmów odszumiania przy wysokim ISO, dzięki której nawet zdjęcia wykonane w trudnych warunkach oświetleniowych zachowują szczegóły i przydatność do dalszej obróbki.
Warto też wspomnieć o relatywnie niskiej cenie R10, zwłaszcza w kontekście tego, co oferuje. To aparat, który w moim odczuciu łączy dobrą jakość obrazu, solidne możliwości w postprodukcji i sensowną cenę w sposób, który trudno zignorować.
Zdjęcie wykonane, manualnym obiektywem TTArtisan 23mm f/1.4.
Test plastyki obrazu i ostrości detalu. Ogniskowa 23 mm F2.8